Route 66 van Chicago naar Los Angeles is misschien wel de meest legendarische roadtrip ter wereld. Dit jaar wordt-ie honderd. Een goed excuus om te doen wat iedereen met een lichte Amerika-obsessie op zijn of haar to-do-list heeft staan: Route 66 rijden.
Ik reed in november 2025, samen met mijn collega David, de eerste helft van de route. Die ging langs een mix van 50’s-attracties die rechtstreeks uit Grease leken te komen, nieuwe klassiekers langs de handelsweg van weleer én plekken die Nederlandse reizigers doorgaans niet kunnen weerstaan.
Dit is wat ik tegenkwam en wat je niet mag missen in Illinois, Missouri, alle 21 kilometer van Kansas en Oklahoma.
Tot slot: ben je een millennial met een beperkte spanningsboog en heb je helemaal geen zin in een longread? No worries: alles is ook gefilmd.
Mijn reis begon vanzelfsprekend in Chicago. The Windy City, al waait het hier helemaal niet meer dan in New York City of zelfs Los Angeles. Tot zover mijn innerlijke meteoroloog.
De stad staat bekend om zijn enorme wolkenkrabbers, deep dish pizza’s die ongeveer net zoveel vullen als drie complete kerstmenu’s en het officiële begin van wat ooit de belangrijkste weg ter wereld was.
Het oorspronkelijke beginpunt is Jackson Boulevard. Toen dit een eenrichtingsstraat werd, gaf men de eer aan een nabije kruising, die van Adams Street met Michigan Avenue. Dit plekje, voor de deur van het Art Institute, functioneerde jarenlang als de officieuze start van de route. Twee borden geven dit aan: een soort van normale versie én een zwaar bestickerde variant, rijkelijk voorzien van de vaagste slogans die ik ooit heb gelezen.
Na mijn bezoek is de startplek andermaal verplaatst. Roadtrippers moeten sinds maart 2026 naar Navy Pier om hun reis op de juiste wijze af te trappen.

Chicago’s beste uitzichten
Omdat ik hier hoofdzakelijk was voor Route 66, was mijn tijd in The Not-So-Windy City beperkt. Wie een soortgelijk luxeprobleem heeft, maar toch zoveel mogelijk van Chicago wil meekrijgen, heeft pak ‘m beet twee opties: de stad van bovenaf óf van bovenaf bekijken.
360 CHICAGO, op de 94e etage van het John Hancock Center, is de eerste optie. Ik zag hier precies hóe groot Chicago is, hoe blauw Lake Michigan kleurt én hoeveel toeristen denken dat zo’n heuptasje praktisch is. Ik probeerde ook TILT: een platform dat bezoekers letterlijk over de rand van het immense pand laat bungelen. En niets zegt natuurlijk vakantie als bijna uit een wolkenkrabber lazeren.
Skydeck Chicago showt The Chi vanaf 410 meter hoogte. Het ligt bovenin de Willis Tower, die door velen nog steeds de Sears Tower wordt genoemd, al is die naam al in 2009 in de ban gedaan. Het hele fenomeen leek nog het meest op een mall, met shops en restaurants, en de route richting het uitzicht is een soort mini-museum over Chicago.
De views zelf, waaronder die vanaf The Ledge, een stukje raam dat uitsteekt over de afgrond, zijn fenomenaal. Fun fact: bij goed weer zijn de staten Illinois, Wisconsin, Indiana, Michigan en Florida zichtbaar. Florida heb ik erbij verzonnen.

Een bijzonder restaurant
Chicago is heel tof, maar ik was hier voor Route 66. Ik pikte daarom mijn huurauto op aan North LaSalle Street en reed naar mijn eerste échte 66-stop: Dell Rhea’s Chicken Basket in Willowbrook.
Dell Rhea’s was ooit een tankstation, totdat er in 1939 twee boerinnen naar binnen waggelden, wapperend met een recept voor fried chicken. Eigenaar Irv Kolarik mocht dit recept hebben. Op één voorwaarde: bij gebruik moest hij alle kippen die hij hiervoor nodig had bij hen afnemen.
Kolarik ging akkoord. Dat bleek een slimme zet, want het recept was zó goed dat hij nooit meer loodvrije Euro 95 hoefde te verkopen. Reizigers kwamen louter langs voor zijn gefrituurde kip.
Klinkt dit als – onzin? Dat snap ik, maar langs Route 66 zijn dit soort bedrijfsverhalen niet zeldzaam. Veel bedrijven groeiden gaandeweg richting combinaties tussen tankstations, garages en diners. Het was tenslotte belangrijk om alles wat reizigers onderweg nodig hadden op één plek aan te bieden.
Toen de Interstate arriveerde, werden veel van dit soort zaken overbodig en verdwenen de meesten. Maar sommigen overleefden de tand des tijds, waaronder Dell Rhea’s. Dat én de fried chicken, die nog steeds volgens de originele receptuur wordt bereid en geserveerd, maakt het restaurant absoluut de moeite waard.

De Giants van Route 66
Tijdens de hoogtijdagen van Route 66 stikte het van de businesses langs de route die allemaal de aandacht moesten trekken van hongerige dan wel slaperige reizigers. Dat deden ze op allerlei bizarre manieren. In Wilmington, Illinois liep ik tegen het meest toonaangevende voorbeeld hiervan aan.
Gemini Giant is een metershoog beeld van een astronaut met een soort Artemis II-replica in zijn gigantische kolenschoppen. Hij functioneerde jarenlang als blikvanger voor het bijbehorende The Launching Pad. Dat deed hij uiteindelijk niet heel succesvol, want dit restaurant is inmiddels al lang en breed gesloten. Gemini heeft nog een aantal jaar naast twee dichte deuren wortel geschoten, voordat hij uiteindelijk werd verplaatst naar zijn huidige stek waar ik hem trof, aan de rand van Wilmington.
Gemini is een zogenoemde muffler man: beelden van meestal fiberglas die langs de complete Route 66 zijn te vinden en allemaal ooit een soortgelijke functie hadden.
Paul Bunyon, zo’n 160 eenzame kilometers verderop, was de tweede muffler die ik tegenkwam: een houthakker die ooit bovenop een hotdogkraam in Cicero stond en via wat omwegen in Atlanta, Illinois is beland. Daar mist-ie weliswaar wat context, maar geeft hij het tijdsbeeld van de hoogtijdagen van Route 66 op parmantige wijze weer.

Het Springfield van Lincoln
Naarmate ik meer en meer verwijderd raakte van de bewoonde wereld werd het verkeer minder, de wegen meer à la België en de bezienswaardigheden kitscheriger – is dat een woord? De route sneed door stukken niemandsland en Chicago voelde hier heel, heel ver weg.
En toen was daar opeens weer een stad: Springfield, Illinois a.k.a. The Land of Lincoln. Abraham Lincoln is hier niet geboren én niet gestorven, maar voelde zich naar horen zeggen hier het meest thuis. En dus claimt Springfield de wijlen president in al zijn unieke facetten.
Dé must-see bleek de Lincoln Home State Historic Site. Lincoln en zijn gezin leefden hier zeventien jaar en daarom hebben ze hier niet alleen zijn voormalige woning, maar ook zijn hele woonwijk bewaard. Leuk weetje: de senator van Illinois werkt in een van de hier aanwezige gebouwen. Nóg leuker weetje: hij heeft een beter kantoor dan ik.
Wie Lincolns huis bezoekt, mag zijn laatste rustplaats eigenlijk niet overslaan. Vandaar dat ik hierna meteen doorreed naar de Lincoln Tomb State Historic Site, ietsje verderop in de stad. Lincoln, zijn vrouw Mary en drie van hun kinderen zijn hier begraven in een indrukwekkende tombe die wordt beschermd door staal en beton, omdat er ooit iemand met zijn skelet vandoor wilde gaan.
Vergeet niet om voor vertrek langs het bronzen beeld van Honest Abe te lopen om over zijn neus te wrijven. Dat brengt volgens velen geluk.

Route 66’s recordbrekers
Waar sommige instanties muffler men bouwden om nieuwsgierige chauffeurs te lokken, bouwden anderen om diezelfde reden Worlds Largest Puntje-Puntje-Puntjes. ’s Wereld grootste benzinepomp, bijvoorbeeld. Of ’s werelds grootste gesp. Ja – echt. Ik verzin het allemaal ook niet. Maar in Collinsville, vlak voor Illinois’ grens met Missouri, zag ik het allermooiste voorbeeld.
Worlds Largest Catsup Bottle is precies wat je denkt dat het is. Toen de ketchupfabriek van het merk Brooks zich hier vestigde, moest er een watertoren komen. En als dat dan toch nodig was, kon-ie nét zo goed een relevante vorm krijgen, aldus de innovatieve eigenaar van weleer. Waar de fabriek is verdwenen, is de fles uitgegroeid tot hét symbool van Collinsville. Er vindt hier zelfs een jaarlijks ketchupfestival plaats. Inclusief eetwedstrijden.
Vlak over de grens zag ik de bekendste recordbreker van Route 66. De Gateway Arch in St. Louis heeft niet een, niet twee, maar drie records in handen. Het is namelijk de hoogste boog ter wereld, het hoogste toegankelijke gebouw van Missouri én het hoogste monument van The States. De Arch is 192 meter hoog en ook 192 meter breed. Net zo hoog als dat-ie breed is, hoewel dat er niet zo uitziet.
De liftjes naar boven gaan naar een klein platform bovenin de Arch. Ze zijn krap, benauwd en ik zat onderweg praktisch bij een Koreaanse vader van twee op schoot, maar het uitzicht bovenin maakt veel goed. Claustrofoben kunnen desalniettemin beter op de begane grond blijven.
Net toen ik dacht dat de meest opzienbarende records achter me lagen, ontdekte ik de Former World’s Largest Rocking Chair in Cuba, Missouri. Former, ja. Kom ik op terug.
Deze stoel werd gebouwd in 2008 als poging om in het Guinness Book of Records te komen. De stoel kon toen ook daadwerkelijk schommelen, maar toen men inzag dat dit best wel een beetje levensgevaarlijk was, werd hij vastgezet. Hij dient als blikvanger voor de Fanning 66 Outpost: een fotogeniek winkeltje en een dierenspeciaalzaak waar ze onder meer allerlei soorten verse popcorn verkopen. Hij oogt oud, maar dat is-ie niet, want hij komt uit 2007, al stond er daarvoor op deze plek wél een general store uit 1930.
En toen kwam er iemand in Casey, Illinois op het werkelijk absurde idee om een nóg grotere variant te bouwen. Sindsdien profileert dit exemplaar zich noodgedwongen als World’s Largest Rocking Chair on Route 66. Dat lijkt mij een veilige titel, maar met Route 66 weet je het maar nooit.

Springfield: veelzijdige geboortestad
Na twee uur rijden door het beboste, heuvelachtige Missouri belandde ik in mijn tweede Springfield in twee dagen tijd. Naar verluidt zijn er in The States, exclusief de variant uit The Simpsons, 93 plaatsen die deze naam dragen, maar alsnog Springfieldt de versie in Missouri eruit. Dit is namelijk de stad waar Route 66 haar naam kreeg. De Mother Road werd hier dus niet geboren, maar wel gedoopt. Een soort kraamfeest voor asfalt. En dus voelde ik me verplicht om op z’n minst even te kijken in Springfield nummer een-van-de-velen.
Mijn eerste stop hier had echter weinig te doen met de oorsprong van de route. Buc-ee’s is desondanks zonder twijfel de allerbeste plek om te tanken in Amerika en het filiaal in Springfield is de enige langs Route 66. ’t Is een beetje het Disneyland onder de gas stations en in feite gewoon een tankstation, maar wel een uitvoering met meer dan 250 pompen en een soort indoor shopping-walhalla waar ze onder meer verse fudge maken. Ze claimen bovendien de schoonste toiletten van het land te hebben. Dat kan kloppen, want ze worden letterlijk na iedere beurt schoongemaakt.
Ook Bass Pro Shops staan door heel Amerika, maar wat veel reizigers niet weten, is dat het allereerste filiaal nabij Route 66 staat. Dat begon in 1972, toen de 24-jarige John Morris begon met visgerei verkopen vanuit zijn vaders slijterij. Dit evolueerde in 1981 tot de eerste Bass Pro Shops, hier in Springfield.
Voor wie niet bekend is met Bass Pro Shops: het is een soort Amerikaanse variant op Bever, maar dan on steroids. Klanten gaan hier niet naar huis met een dobber om karpers mee naar boven te hengelen, maar met een jeep, een zeilboot en drie opgezette grizzly’s. De winkels zijn dan ook een complete beleving en hebben allemaal een, bij het gebrek aan een beter woord, extraatje. In Springfield zijn dat een museum en een aquarium, bovenop het feit dat dit niet alleen Amerika’s eerste, maar ook grootste Bass Pro Shops is.
En dan is er nog Springfields vestiging van Steak ’n Shake. Fans van hun werk (lees: steakburgers en milkshakes) kunnen in ruim vierhonderd restaurants terecht, maar dit speciale Route 66-filiaal is de enige met een vermelding in Amerika’s National Register of Historic Places, omdat hij zó weinig is veranderd sinds de opening in de jaren zestig.
En dat takhomasak op de ramen? Dat bleek geen Japanse korfbalvereniging, maar een verhaspeling van take home a sack. Het is hier namelijk goed gebruik om na het diner alsnog een zak vol steakburgers mee naar huis te nemen. Gelukkig zijn ze lekker laag in koolhydraten.

Een unieke spookstad
Na Springfield slingerde ik verder door uitgestrekte landerijen, belandde ik in wegrestaurants waar de koffie een aimabele $1,09 kostte en werd geserveerd in een styrofoam cup ter grootte van een forse vaas en reed ik door dorpen die door uitsluitend tumbleweeds werden bewoond. Red Oak II, bijvoorbeeld.
De naam Red Oak II suggereert dat er ook een Red Oak I is. En dat was ook zo. Het oorspronkelijke Red Oak was een boerendorp dat in de jaren tachtig verdween, nadat al zijn inwoners waren weggetrokken naar de steden. Iets dat destijds wel meer gebeurde in Missouri.
Lowell Davis kon de verdwijning van zijn jeugddorp maar moeilijk verkroppen. Daarom kocht hij een boerderij op zo’n dertig kilometer van het origineel. Op het bijbehorende terrein bootste hij het dorp uit zijn jeugd na. Hij noemde het – juist.
Davis kocht van alles op uit andere ghost towns en liet het verschepen naar zijn project, waaronder woonhuizen, een general store en zelfs een compleet vliegtuig. Hij woonde er zelf ook, totdat hij in 2020 overleed. Zijn nalatenschap is open voor het publiek, een bijzondere gewaarwording en interessant voor iedereen die een hele andere kant van Route 66 wilt zien.

Van benzinepompen naar service stations
Toen Route 66 in 1926 opende, waren benzinepompen… benzinepompen. Omdat het toenemende aantal automobilisten er op den duur zóveel tijd doorbracht, werd ervoor gekozen om ze te voorzien van een meer huiselijke sfeer. Nieuwe, bijbehorende gebouwtjes moesten het geheel wat meer opvrolijken. Daarmee waren deze zogeheten service stations eigenlijk de voorlopers op de Shells en Texaco’s zoals we die vandaag de dag kennen.
De meeste service stations van weleer zijn er niet meer. Ter illustratie: langs de route tussen Dwight en Gardner in Illinois stonden er ooit tientallen, terwijl dit deel van Route 66 maar vijftien kilometer telt. Maar sommigen zijn intact gebleven en zodoende een ware trip down memory lane.
Allen’s Conoco Fillin’ Station in Commerce, Oklahoma bleek precies zo’n trip te zijn. Het exemplaar is zó oud dat het nog werd gebruikt om dinosaurussen bij te vullen. Bouwaar: 1929. Inderdaad, toen Route 66 nog maar net haar veters had gestrikt. Ik vond hem netjes opgeknapt, maar niet té, waardoor hij authentiek aanvoelde.
Overigens zijn volgens een lokale legende Bonnie en Clyde hier ooit gestopt. Niet om, net als ik, een selfie te maken, maar om… Ja – geen idee waarom wel, eigenlijk. Misschien om wat gaten in een stopbord te schieten? Ik weet het niet.

Blauwe walvis
Oklahoma’s deel van Route 66 bleek iets drukker ten opzichte van Illinois en Missouri. Ik zag opeens weer dingen die ik in de voorbije uurtjes moest missen, zoals – mensen? In die contreien reed ik door naar misschien wel de meest merkwaardige bezienswaardigheid langs de hele route…
De een neemt zijn wederhelft mee naar Venetië, de ander vernieuwt de geloftes. Maar toen Hugh Davis 34 jaar getrouwd was, trakteerde hij zijn vrouw Zelta op een enorm beeld van een blauwe walvis met pet die loom grijnzend in de verte tuurt.
Ondanks het feit dat Zelta walvissen spaarde, vond ze dit wat teveel van het goede. ‘Smijt hem maar in het park’, beet ze manlief toe. En daar groeide de Blue Whale of Catoosa uit tot Oklahoma’s favoriete zoogdier. Er kwam een glijbaan bij en het geheel werd één groot zwemparadijs.
Uiteindelijk bleek de vijver dusdanig smerig dat er niet meer gezwommen kon worden en toen moest ook de Blue Whale eraan geloven. Tót de zoon van echtpaar besloot dat hij deze nagedachtenis aan zijn ouders niet verloren wilde laten gaan. De zwemfunctie kwam niet meer terug, maar de Whale zelf werd in ere hersteld.

Tulsa Time
Na mijn ontmoeting met de Blue Whale zette ik koers naar wat eigenlijk pas de éérste grote stad was sinds Springfield, Missouri. Tulsa in Oklahoma is, voor zover ik weet, een van de weinige steden met een belangrijke rol in zowel de olie- als de spoorwegindustrie, maar de grootste attractie hier, is het simpele feit dat Route 66 er dwars doorheen gaat.
Buck Atom’s Cosmic Curios is een van de leukste trekpleisters. Het winkeltje is gevestigd in een oud Pemco-tankstation en een ode aan Route 66, maar ook aan kitsch én Buck Atom zelf. The man, the myth is een muffler man die een soort liefdesbaby is van een cowboy en André Kuipers. In juni 2022 kreeg Buck een partner-in-crime: Stella Atom, een space cowgirl.
Ook Meadow Gold Mack is zeker de moeite waard. Deze outpost is een verzameling lokale winkels die echt van alles de deur uit doen: van kunst en vinyl tot boeken en creepy beelden van Mickey Mouse. Het ziet er allemaal erg tof en retro uit. Bovendien is de zaak niet te missen, want ook hier staat een muffler man voor de deur: Mack the Friendly Lumberjack, gemaakt in de jaren zestig.
Net aan de overkant van Downtown Tulsa ligt Route 66 Historical Village. Het is een gratis openluchtmuseum vol overblijfselen uit de begindagen van Tulsa als stad.
Het meest opvallend is de boortoren: een eerbetoon aan de tijd waarin Tulsa uitgroeide tot Oil Capital of the World. Precies hier werd de belangrijkste olievondst gedaan die dat allemaal in gang zette.
Ook hier: de Frisco 4500. Deze stoomlocomotief verwijst weer naar het verleden waarin Tulsa een essentieel knooppunt was tussen St. Louis en Oklahoma City.
Maar ik was hier natuurlijk voor Route 66. Gelukkig stond er, in dat kader, dit Philips-benzinestation. Hij is gebouwd in de stijl van de jaren twintig en functioneert nu als bezoekerscentrum.

Het onderschatte Oklahoma City
Na een trip door Tulsa zat mijn reis over het eerste deel van Route 66 er bijna op. Maar niet zonder een goede verkenning van mijn voorlopige eindpunt. Oklahoma City bleek een toegankelijke stad met een warm, western randje.
Nu heb ik toch altijd het idee dat de gemiddelde 66-reiziger hier alleen stopt om te tanken en een jolige cowboyhoed op te zetten. En dat is zonde, want OKC bleek meer dan alleen een plaspauze.
Wie desondanks maar één wijk bezoekt in Oklahoma City, kan het beste meteen naar Bricktown gaan. Dit was vroeger een ruig industriegebied vol rode, bakstenen pakhuizen. Nu is het een stadsdeel met restaurants, street art én het Bricktown Canal. Da’s een man-made kanalenstelsel waar bootjes doorheen varen. ’t Voelt een beetje alsof Oklahoma City het build-your-own-canal-handboek van San Antonio in Texas heeft geleend. Maar het werkt, want het ziet er supersfeervol uit.
Oklahoma City staat helaas ook bekend om het feit dat hier de grootste terroristische aanslag op Amerikaans grondgebied werd gepleegd – tot 9/11. Het Oklahoma City National Memorial herdenkt de slachtoffers van de bomaanslag op het Alfred P. Murrah Federal Building in 1995. Het bijbehorende museum vertelt het verhaal van die dag, maar ook van de enorme solidariteit in Oklahoma City na de tragedie. Niet vrolijk, maar wel waardevol.
De western-vibe van Oklahoma City in real-life ervaren kan het beste in Stockyards City, een van de bekendste veemarkten ter wereld die nog steeds actief is. Ja, hier lopen échte cowboys. Nee, ze doen dat niet voor toeristen. Dit is hun dagelijks leven en mijn bezoek voelde als een dag op de set van de tv-serie Yellowstone. In het aangrenzende Stockyards City ontdekte ik western-winkels vol leren laarzen en riemen die ik niet nodig had, maar opeens wel heel graag wilde en hoeden die bij ons alleen tijdens Carnaval worden gedragen. En Cattlemen’s Steakhouse bleek een uitstekende afsluiter van de reis: het oudste restaurant van Oklahoma City en de beste eetgelegenheid van Oklahoma.
Heb ik iets gemist? Of heb ik ergens juist teveel aandacht aan besteed? Laat het weten via de mail. Dank voor het lezen en safe travels!








